En dan was er die bijzondere dag in Vught....

Waarom ben ik gegaan, vanuit een diep weten, verlangen bijna, dat ik daar op dat moment wilde zijn. Pas toen ik in mijn vriendenkring vroeg wie er mee ging, merkte ik wat mensen er allemaal aan ophingen en hoe beladen het was. Voor mij is vooral het samen mogen werken met "de andere zijde" wat mee aantrekt, omdat ik dat bij het openen van de Poort tussen Utrecht en Amersfoort, die 18e januari vorig jaar, zo sterk heb ervaren. Echt hemel op aarde. Het gevoel instrument te zijn. Ze willen en kunnen ons bijstaan op dit moment op aarde maar hebben ons en vooral dan onze lichamen, onze aarding en stemmen, onze hartklanken nodig om het geheel body te geven. Ook de hartverbinding die op dat moment ontstaat tussen mensen die je soms nog nog gezien hebt maar zo'n belangrijk moment mee deelde ontroert me elke keer weer.

Hélène

Aardehealing Kamp Vught

... een wandeling over de bospaadjes, de tocht naar de fusilladeplaats, is prachtig en bijtend tegelijkertijd. M'n hart opent zich voor en door de prachtige natuur, en is daarmee open te ervaren wat het onderweg ontmoet. Op een bepaalde kruising bijtende benauwdheid, even verder beklemmende angst, diepe wanhoop, en ook stukken van de route met vreugde, puur, van los mogen laten. Ik kan het zien en voelen en ben ermee, soms zingend, neuriënd om m'n indrukken uit te drukken en m'n hart open te houden; soms hand in hand, erin rustende en wetende hier met ruimer bewustzijn te zijn, me open stellend, ervarend en immer loslatend, een stromende rivier van lichtkracht.
Op de marcheerroute naar de fusilladeplaats wordt het even streng, gesloten, de koker van licht versmald, tot aan het eindpunt, de overgangsplaats van leven naar sterven, waar we ons ritueel volbrengen. In het ritueel wat volgt sta ik als een wachter met de rug naar de eerdere aardse werkelijkheid van toen en met open hart naar de kolom van licht die we oproepen/creëren/voeden waarin de eerderen hun zielenreis kunnen vervolgen. Prachtig en dankbaar, dit liefdevolle toezingen en begeleiden naar liefde in deze poort van licht. Dan schrik ik van de pijn van verwanten die plots diep voelbaar wordt, en maak ruimte dat ik ook dit mag erkennen, deze feiten bewust mag worden, en de grote pijn en leegte en machteloosheid kan voelen die bij velen ontstaan is.
In het delen na afsluiting van het ritueel kan ik hier wat woorden aangeven. Het er even gezamenlijk bij stilstaan is wat mogelijk maakt de diepe pijn werkelijk helemaal toe te staan, waarmee werkelijk de pijn zelf vrijkomt. Hoeft niet langer in afzondering verdragen te blijven, kan werkelijk gedragen worden! En plots, werkelijk, als een  zeepbel beweegt ie van achter m'n hart naar voren en komt vrij en spat uiteen! De heftige pijn is opgelost. Wat nog enkele dagen blijft is het zeuren, spierpijn haast, in de achterkant van m'n hart en rug, en ben hier zacht en aandachtig mee. Het mag los. Het hoeft niet meer vast. Hoe meer licht en liefde het in me krijgt, hoe meer het oplost. Regelmatig vul ik me met regenbooglicht, het is fijn hieraan te denken, en het liefdeslicht van Sananda, Maria en Gabriel wat we gekregen hebben. De aandacht ervoor maakt me heler, dankbaar. De zachtheid ernaar mild en liefdevol. En dit schrijven erover meer bewust van de processen die gaande zijn geweest.
Het was zeer fijn dit te doen.
 
met liefde en licht,
Yvonne