21 november 2005

Kamp Amersfoort, 2 dagen na de healing

Lieve  Vrienden,

Het lijkt alsof ik in een soort Toverwereld ben beland! Vanochtend zou ik ’even’ het kristal ophalen (verwerkt onderin het witte rozenbloemstuk) dat als ankering van de energiepoort op de sokkel van de Stenen Man was achtergebleven. Kom ik daar (normaal gesproken serene stilte alom): tientallen mensen overal op het Kamp. Ik wacht tot een groepje weg is bij de Stenen Man (voelt niet heel gemakkelijk om een bloemstuk van een sokkel te pakken, er een kristal onderuit te diepen en het weer terug te zetten “’en plein publique”’). Maar daar kwam de volgende groep alweer aan en de volgende….Ik naar het bezoekerscentrum. Daar hoor ik dat er een workshop plaatsvindt met tientallen mensen uit het hele land, verbonden aan alle Kampen in Nederland, bezig met projecten voor kinderen in relatie tot die kampen...

Zoiets had ik al gemerkt, overal waren groepjes aan het overleggen over hoe dingen zouden kunnen binnenkomen bij kinderen en passende opdrachten verzinnen.

Ok, maar ik wilde mijn kristal ophalen en als dit zo door ging stonden er zo straks 3 kinderen bij mij thuis voor de deur, met lege boterhammenmaagjes…. Dus ik vraag Merlijn wat hier de bedoeling van is en hij zo van : “wat denk je?’’ en ineens was het helder:

Met behulp van Merlijn heb ik eerst al hun harten verbonden met de aarde en met elkaar en met het Regenbooglicht (wat nog steeds tastbaar door het Kamp loopt). Vervolgens heb ik het bezoekerscentrum en alle stoelen daar op z’n Merlijns doorweven met Regenbooglicht en Witte Rozenenergie en de woorden Vrijheid in Verbondenheid. Dat heb ik ook geprojecteerd op het diascherm aldaar. Tenslotte heb ik in elk kopje dat klaarstond voor de hele groep een witte roos gestopt met regenbooglicht (ben benieuwd hoe die koffie zal smaken straks!) en toen kon ik het kristal ophalen…het hele terrein was leeg, iedereen was binnen.  Verwonderd over hoe dit op mijn pad kwam vloog ik op de pedalen naar huis, net op tijd om de kinderen op te vangen.. Hocuspocuspilatuspas, Leonoor

24 november 2005

Wat geven we door?

Nog even nakaartend met Joke Nootebos en Wim Blauw van het Elohim Centre, ontdekten we hoe belangrijk het was dat ik afgelopen maandag die tientallen mensen tegenkwam, die bezig waren met hun project voor kinderen. Hoe geven we de gebeurtenissen uit het verleden door aan onze kinderen? Welk bewustzijn geef je door, wil je stimuleren in de volgende generaties.

De generatie die de oorlog heeft meegemaakt heeft vooral behoefte om door te geven hoe verschrikkelijk het allemaal geweest is, hoeveel pijn, onderdrukking, lijden…. opdat wij niet vergeten…En dat is zo goed te begrijpen vanuit hun ervaring, maar daarmee geven we wel telkens de donkere patronen van angst en geweld door.

Accenten verleggen

Het nu de tijd om het accent te verleggen naar die andere kant: leer kinderen andere mensen te benaderen vanuit hun hart, hoe ”anders” die ander ook is. Leer kinderen de moed om vanuit Verbondenheid te leven, wat die ander ook vindt of zegt of doet. Leer kinderen contact met het Licht in zichzelf te onderhouden en van daaruit contact te maken met het Licht in de ander. In onze diepste kern zijn we allemaal Eén en als we elkaar van daaruit durven benaderen, zal oorlog niet meer nodig zijn. Eénheid in verscheidenheid, leren zien dat ieder zijn/haar plek inneemt in het grote geheel. Dat elke ’afwijkende’ stijl, mening, manier van doen daarin zijn plaats heeft. Leer kinderen te kijken welk Geschenk er ligt voor henzelf, in de confrontatie met ‘’het andere’’/de ander. Vanuit dat perspectief hoeven kleine en grote confrontaties niet meer uit te monden in Strijd en zal er Vrijheid in Verbondenheid zijn…

In Liefde en Verbondenheid,

Leonoor